‘Als kind woonde ik op een woonboot, tot mijn zesde,' vertelt Nina. 'Daardoor heb ik altijd de optie om op het water te wonen in mijn achterhoofd gehouden.' Toen Nina haar koopappartement in Amsterdam-Oost zat was na acht jaar, is ze naar boten gaan kijken. Zo stuitte ze in 2019 op een woonboot van 60 m2 op een centraal, maar rustig stukje in Amsterdam. Nina had haar droomboot gevonden, maar er was nog wel een kleine kink in de kabel...
‘Wonen op een boot voelde voor mij vooral oncomfortabel, ik had liever een traditioneel huis met rechte muren,’ aldus Nina's vriend Sergio, met wie ze destijds al samenwoonde. In Italië, waar hij vandaan komt, zijn boten om mee te varen, niet om op te wonen. Nina: ‘Uiteindelijk heb ik de boot alleen gekocht. Maar ik heb Sergio natuurlijk wel meegesleept.’ Gelukkig maar, want inmiddels wonen ze er nu tweeëneenhalf jaar helemaal naar hun zin.
'Help ik heb een woonboot gekocht...' schreef Nina op Instagram nadat de koop rond was
Een grondige verbouwing stond niet op hun verlanglijstje en bleek gelukkig ook niet nodig. Nina: ‘De vloeren, muur en het dak; alles was al goed geïsoleerd.’ Wél was het interieur toe aan een fikse opfrisbeurt. Samen verfden ze alle ruimtes wit en legden er houten vloeren in, die ze tweedehands op de kop hadden getikt via Marktplaats.
In de slaapkamer timmerden ze een bedomlijsting en verlaagden ze de vloer met acht centimeter, omdat het dak hier wat lager afloopt. De badkamer betegelden ze deels en ze plaatsen er een bad en andere wasbak in. Nina: ‘Alles komt van Marktplaats, van de tegeltjes tot het bad. Alleen de wc kochten we nieuw.’
De keuken kon blijven. De deurtjes kregen wel nieuwe grepen en konden een nieuw kleurtje gebruiken. Nina: ‘Ik wilde dat Sergio de kleur koos, zodat hij het resultaat ook écht mooi zou vinden. Soms zegt hij namelijk ‘ja’ om maar wat te kiezen. Hij koos voor geel. Een kleur die ik ook erg leuk vind.’
De kleur geel van de keuken was Sergio's keuze
Waar de ark van Noach dieren opving, is de ark van Nina een opvangtehuis voor gebruikte spullen. In het interieur staat bijna niets wat nieuw is gekocht. Nina: ‘Mensen zijn zo gewend om nieuwe spullen te kopen. Gaat iets kapot of raken ze erop uitgekeken, dan kopen ze direct iets nieuws. Ik kan me daarover opwinden. Het is namelijk zó onnodig. Bijna alles wat in ons interieur staat komt van Marktplaats, uit kringloopwinkels, of gewoon van straat. Dat laatste komt door Sergio.’
Sergio: ‘Op dagen dat het grofvuil wordt opgehaald, struin ik de straten af. Mensen gooien zoveel dingen weg die nog goed zijn. Zo vond ik een paar steigerbuizen waar ik een ophangsysteem voor onze kleren van heb gemaakt. En een kastje zonder poten, waar ik poten onder heb gezet die ik weer tijdens een andere speurronde op straat had gevonden. Dat heb ik vanuit mijn opvoeding meegekregen: geef spullen een tweede leven.’
Nina: ‘Iets wat je ook amper in ons interieur zult aantreffen is plastic. Droog voedsel, zoals pasta en rijst, koop ik online bij Pieter Pot. Ze leveren alles in glazen weckpotten, als die leeg zijn geef ik ze weer mee als de nieuwe bestelling wordt geleverd. Wc-papier kopen we bij The Good Roll, dat is gemaakt van duurzaam, ongebleekt materiaal en de rollen komen in een kartonnen doos.’
Dit moet wel één van de meest knusse slaapkamers van Amsterdam zijn
De woonboot van Nina en Sergio gaat voorlopig nergens heen. Om de boot te verplaatsen - bijvoorbeeld voor de vijfjaarlijkse onderhoudsbeurt in de werf - moet hij gesleept worden. De motorkamer hebben ze ontdaan van de motor en omgetoverd tot klein studeerkamertje met veluxraam.
Zelfs het roer ontbreekt. De voormalige stuurhut is nu een zithoek, door Sergio en Nina zelf in elkaar getimmerd van resthout. De zitjes doen tegelijkertijd dienst als opbergboxen. Vanuit de zithoek kijken ze uit op voorbij varende boten en de oude panden aan de kade.
Toch is er nog één element dat doet denken aan de tijd dat het schip nog over zee voer: een patrijspoort. Dit typisch ronde scheepsraampje vonden Nina en Sergio op het schip. Het doet nu dienst als kattenluikje.
In de woonkamer staat Nina's en Sergio's ultieme tweedehands vondst: een designbank van Niels Gammelgaard. In de jaren '80 was die te koop bij Ikea
Ook op het gebied van energieverbruik leven Nina en Sergio bewust. De voormalige bewoonster gebruikte losse gasflessen voor het verwarmen van water en om mee te koken. Nina en Sergio gooiden dit systeem overboord en legden vier zonnepanelen op hun dak. Daarop lieten ze een elektrische boiler aansluiten voor warm water. Koken doen ze op inductie. Voor de verwarming heeft het stel een tweedehands pelletkachel gekocht.
Nina: ‘In de zomermaanden wekken we meer stroom op dan we gebruiken. In de wintermaanden nemen we groene stroom af bij Greenchoice. In totaal zijn we per maand gemiddeld zo’n dertig euro kwijt aan energiekosten.’
Voor hun watervoorziening heeft het stel een vaste wateraansluiting laten aanleggen door een loodgieter. En voor wie zich afvraagt waar de wc op is aangesloten: gewoon op het riool. Afvalwater wordt weggepompt door een pomp.
Overig afval brengen ze - net als de bewoners van de omliggende huizen - naar gescheiden containers in de buurt. Voor klein groenafval hebben Nina en Sergio een Japanse fermentatie-emmer op het dek staan. Hierin fermenteren de resten tot voedingrijke compost. Die strooien ze uit in de bakken op het dek waarin verschillende sierplanten staan.
Nina's schilderhoek met portretten van Sergio's moeder (links), Nina's vader (midden) en Sergio (rechts, iets verscholen achter een glazen pot)
Toen Nina de boot kocht, lag er een bruin zeil op het dak. ‘Niet bepaald vrolijk,’ aldus Nina. ‘De gemeente Amsterdam had een subsidieregeling waarmee je vijftig procent korting kreeg op de aanleg van een groen dak. Daar bovenop gaf de stichting Grachten van Smaragd nóg eens vijftig procent korting.’ Voor 450 euro - een kwart van de prijs! - konden Nina en Sergio een sedumdak aanleggen. Check of er in jouw woonplaats ook zo'n mooie subsidieregeling is.
‘Het ziet er leuk uit, isoleert het dak extra en dempt het geluid van de regen,’ vertelt Nina. ‘Maar niet alleen wij hebben er profijt van, als het sedum in het voorjaar in bloei staat, komen er bijen en andere insecten op af.’ Het groene dak is redelijk onderhoudsvrij. In de zomer moet het eens per week water hebben en twee keer per jaar lust het sedum wel wat mestkorrels.
Nu ze twee jaar met veel plezier op hun boot wonen, wil Sergio ook niet anders meer. ‘We wonen wel erg uniek. Midden in de stad en toch meer in de natuur. We worden hier omringd door watervogels zoals meerkoeten, zwanen en eenden.’
Nina: ‘Waar ik ook heel blij mee ben, is dat we nu een vrijstaand huis hebben. Geen gedeeld trappenhuis meer en geen geluidsoverlast.’ En toch hebben ze nog genoeg contact met de buren. Sergio: ‘Ik ben een sociaal persoon, als ik iets nodig heb of iets niet weet, vraag ik het aan de andere bootbewoners hier. Ik heb nu zelfs meer contact met mijn buurtgenoten dan voorheen.’
Beiden zijn het erover eens: wonen op een boot is leuker dan in een appartement.
Virtueel rondkijken in deze ecotjalk? Nina en Sergio waren te gast in het NPO-programma BinnensteBuiten, bekijk de uitzending hier.
