Begraafplaats of vuilstort?
“Voor de meeste begrafenissen kappen we voor de kist bomen, bewerken we hout en sluiten we ons zo goed mogelijk af van alle micro-organismen”, vertelt Bob. Duurzamere opties zijn lijkwades of kisten van duurzame materialen, maar deze opties helpen niet om alle chemicaliën en andere verontreinigende stoffen waar ons lichaam vol mee zit, te neutraliseren. “Kort gezegd, we vervuilen met ons lichaam de bodem zo erg, dat het organismen in de bodem soms wel 30 tot 40 jaar kost om het op te ruimen.” Uit onderzoek blijkt dat we onze begraafplaatsen eigenlijk als vuilstortplaats zouden moeten beschouwen. Zo erg is het. Cremeren is niet veel beter voor het milieu. Door ons lichaam te cremeren, is er sprake van veel uitstoot van schadelijke stoffen
Mycelium maakt compost van je
Het idee voor een levende doodskist ontstond toen Bob zich afvroeg, waarom we als mens nauwelijks samenwerken met de natuur, terwijl we er onderdeel van zijn. “De natuur is eigenlijk één grote supermarkt. Alleen gebruiken we altijd de dode materialen. Waarom niet de levende?’ Dat verbaasde hem. ‘Door mijn achtergrond in architectuur begon ik na te denken over de ontwikkeling van een levend huis, waarin mens en natuur samen konden leven. Ik onderzocht verschillende materialen en kwam uit op mycelium. Mycelium is het ondergrondse, levende wortelnetwerk van paddenstoelen. Het zet organisch materiaal en schadelijke stoffen om in vruchtbare plantenvoeding.
Het initiële plan was heel erg vanuit mezelf gedacht. Maar, wat wilde het organisme?’ Het antwoord op die vraag was duidelijk. Mycelium wil dode stoffen opeten en omzetten in vruchtbare compost. Dat veranderde Bob’s denkproces. Het huis werd steeds kleiner, totdat het idee ontstond voor een doodskist, die ons lichaam – inclusief chemicaliën – kan omzetten naar een bron van voedsel voor de natuur in plaats van een bron van verontreiniging.”